Класичниот Pac-Man од ерата на MS-DOS доби необичен графички третман во нов експеримент со DLSS 5 и режимот 4x Multipass. Наместо подобрување на сликата, обработката во дел од сцените создава гличеви, ги менува цртите на духовите и дури отстранува поединечни елементи од таблата.
Експериментот не претставува официјална ниту вградена поддршка за технологијата. Pac-Man воопшто не бил создаден за ваков тип обработка на сликата, па DLSS 5 е додаден надворешно во графичкиот процес. За тоа биле користени MAME емулаторот, ReShade за вбризгување на обработката и RenoDX за прилагодување на параметрите.
Приказот е тестиран во четири режими: Natural, Default, Cinematic и Denoise. Natural во најголема мера ја задржува читливоста на лавиринтот, додека другите режими носат значително понеобични резултати. Кај некои од нив духовите добиваат променети, речиси човечки црти на лицето. Во еден случај зелениот дух Inky останува без очи, а во друг обработката ги отстранува точките што Pac-Man треба да ги собира.
Причината за ваквите резултати е природата на оригиналната игра. Pac-Man е рамна, дводимензионална игра со многу малку визуелни информации што би можеле да се интерпретираат како длабочина, текстури или реалистични објекти. Единствените препознатливи детали со кои системот може да работи се едноставните форми и очите на ликовите, што води до непредвидливи визуелни измени.
Режимот 4x Multipass применува повеќекратна обработка врз истата слика. Според објаснувањето за експериментот, една обработка кај постари игри често речиси и да не носи промени, па повеќекратните минувања ги засилуваат ефектите. Тоа може да биде корисно во одредени игри, но кај Pac-Man резултатот главно изгледа како намерно нарушена верзија на оригиналот.
Сличен тест со Duke Nukem од 1991 година дал подобар впечаток, бидејќи играта има метални површини и поизразени детали по ѕидовите и таваните. Сепак, Pac-Man јасно покажува колку ваквата обработка зависи од визуелната структура на играта.