Соединетите Држави и Кина се во трка за изградба на бази на Месечината, но патот до трајно човечко присуство таму е далеку посложен од самото слетување. НАСА се надева дека до крајот на векот би можела да воспостави мал лунарен град, но таквата населба би морала да функционира во средина што е исклучително негостопримлива.
Една поширока база најпрво ќе треба да им обезбеди сигурност на луѓето што живеат и работат во неа. Месечината нема атмосфера како Земјата, па објектите би биле изложени на удари од астероиди и на постојано космичко зрачење. Дополнителен проблем е лунарната прашина, која е остра и може да создава сериозни тешкотии за опремата и за секојдневното движење надвор од заштитените простории.
Големи предизвици носат и температурните разлики. Условите на површината можат драматично да се менуваат, па живеалиштата, енергетските системи и опремата ќе треба да бидат проектирани да издржат екстремни промени. Тоа значи дека лунарната база не би била само серија модули за престој, туку комплексен систем со повеќе нивоа на заштита.
За да опстане подолго време, идната населба ќе треба во одредена мера да биде самостојна. Во тоа би имале улога автономни роботи, нуклеарна енергија и технологии што би ги користеле ресурсите достапни на Месечината. Наместо постојано да зависи од испораки од Земјата, базата би требало да најде начин локалните материјали да ги претвори во дел од своето секојдневно функционирање.
Сепак, техничките решенија можеби нема да бидат најголемата пречка. Клучниот фактор може да биде политичката волја. Изградбата и одржувањето лунарен град бараат долгорочна посветеност, стабилно финансирање и поддршка што би траела со децении.
Трката за бази на Месечината затоа не е само прашање на ракети и инфраструктура. Таа ќе зависи од тоа дали амбицијата за живот надвор од Земјата ќе остане приоритет доволно долго за да се претвори во одржлива населба.