Потрошувачката на вода во дата-центрите е сè почесто предмет на внимание, особено поради растечката потреба од нов капацитет за обработка и складирање податоци. Една од можните алтернативи на водата за пиење за системите за ладење е таканаречената произведена вода – индустриска нуспојава од експлоатацијата на нафта и гас.

Интересот за нејзина повторна употреба расте со пилот-проекти и договори што се подготвуваат во САД. Американската Агенција за заштита на животната средина во април 2026 година го објави планот Water Reuse Action Plan 2.0, во кој е вклучено забрзување на повторната употреба на вода за ладење дата-центри.

Потенцијалот е особено видлив во Пермскиот Басен. Според проценките на B3 Insight, регионот во 2025 година требало просечно да произведува околу 22,3 милиони барели вода дневно, од кои приближно 16 милиони барели дневно биле наменети за отстранување. Ако дел од тие количества може ефикасно да се пренасочат кон дата-центри, би се намалил притисокот врз резервите на вода за пиење.

Сепак, ваквиот пристап не е едноставен. Произведената вода значително се разликува зависно од изворот: може да биде соленкаста, со многу висока соленост или да содржи минерали и други материи. Затоа резервоарите, заптивките и останатата инфраструктура мора да се изберат според точниот состав на водата што ќе пристигнува на локацијата.

Дата-центрите и без тоа користат повеќе одделни водни системи, вклучувајќи саламура, претходно обработена и филтрирана вода, чиста вода и резерви за противпожарна заштита. Воведувањето произведена вода додава уште една посебна категорија, со сопствени барања за капацитет, материјали и услови на работа.

Изборот на материјал е важен за заштита од корозија и за работниот век на резервоарите. Епоксидните облоги и резервоарите од стакло-споен челик можат да бидат соодветни за индустриска вода, додека на други места во објектот може да се користат поинакви решенија.

Планирањето треба да почне рано, пред спецификациите да влезат во тендерска постапка. Просторот, високите летни температури, пристапот за одржување, цевководите и идното проширување се дел од клучните фактори. Наместо само почетната цена, операторите треба да ги пресметаат трошоците за целиот работен век, кој кај одредени индустриски резервоари може да достигне 35 до 45 години.