Криптовалутите не се пренесуваат по наследство толку едноставно како средства на банкарска сметка. Особено ризична е ситуацијата со паричници без посредник, каде што сопственикот сам ги чува клучевите и податоците потребни за пристап.

Во САД, криптовалутите за потребите на оставинската постапка се третираат како дигитален имот, а не како пари. Тоа значи дека наследниците не добиваат автоматски пристап само затоа што се наведени во тестамент или имаат право на дел од имотот. Потребни се и информации за постоењето на средствата, како и безбеден начин да се дојде до нив.

Најголемата разлика е меѓу чуварските и нечуварските криптопаричници. Кај чуварските решенија, средствата ги управува трета страна, како банка, брокерска куќа, криптоплатформа или платежна услуга. Некои финансиски институции овозможуваат назначување корисник за брокерска сметка, што може да важи и за криптосредствата во рамки на таа сметка.

Платформи како Coinbase и PayPal, според достапните процедури, немаат класични формулари за корисник по смртта на сопственикот. Сепак, тие имаат постапки преку кои наследникот или извршителот на оставината може да побара пристап, со доставување смртен лист и правна документација што го потврдува наследното право.

Нечуварските паричници носат поинаков вид ризик. Ако се изгуби приватниот клуч, лозинката или уредот на кој се чуваат податоците, нема централна служба што може да го врати пристапот. Расипан хардверски паричник, пожар, кражба или заклучен уред може трајно да ги оддалечи и сопственикот и наследниците од средствата.

Проблем е и тоа што никој не мора да знае дека таков паричник воопшто постои. За разлика од банкарските сметки, нема централен регистар или кредитно биро преку кое наследниците би можеле лесно да откријат дека починатиот поседувал криптовалути.

Практичен пристап е во оставинскиот план да се наведе дека постои криптоимот, кој е назначен да управува со него и каде се наоѓаат дополнителните упатства. Но чувствителните податоци, како лозинки и приватни клучеви, не треба да се внесуваат во тестамент, бидејќи тој е јавен документ. Тие може да се чуваат одделно, на пример во сеф во банка, чија локација е наведена во оставинската документација.