Сајбер-безбедноста веќе не може да биде задача оставена само на ИТ-тимовите во британскиот јавен сектор. Поради растечкиот број напади, промени во државната организација и сè поголемата зависност од дигитални услуги, сајбер-отпорноста станува одговорност и на највисокото раководство.

Ризикот не се однесува само на прекин на работа на поединечен систем. Болниците, социјалните услуги, транспортот, образованието, локалната власт и службите за итни случаи денес зависат од поврзани платформи, добавувачи и бази на податоци. Напад врз таква инфраструктура може директно да влијае врз достапноста на јавните услуги, безбедноста на граѓаните и довербата во институциите.

Како пример се посочува нападот со рансомвер врз Synnovis во 2024 година. Нападот врз давателот на патолошки услуги за делови од британскиот NHS го намали капацитетот за обработка на примероци од крв, урина и други анализи. Последиците се почувствуваа низ југоисточен Лондон, а беа погодени повеќе од 11.000 амбулантски и планирани медицински термини.

Податоците на Националниот центар за сајбер-безбедност покажуваат и поостар пораст на посериозните инциденти. Во годината до септември 2025 година биле обработени 204 национално значајни сајбер-инциденти, во споредба со 89 во претходната година. Тоа претставува просек од околу четири значајни напади неделно.

Дополнителен предизвик носат реорганизациите во јавниот сектор. Укинувањето на Министерството за наука, иновации и технологија и прераспределбата на неговите надлежности, како и промени во локалната власт и железничкиот сектор, отвораат прашања за сопственоста на системите, пристапот до податоците и одговорноста за добавувачите. При спојување или префрлање на служби може да се појават пропусти во дозволите за пристап, договорите и заштитата на информациите.

Затоа, од раководствата се очекува да ја третираат сајбер-отпорноста како редовна тема на состаноците. Тоа подразбира јасен увид во критичните системи, зависноста од надворешни партнери и можните единствени точки на прекин.

Важен дел е и проверката на синџирот на добавувачи, со безбедносни барања во набавките, договорните обврски и процедури за пријавување инциденти. Наместо автоматска доверба во корисниците и мрежите, институциите треба постојано да го проверуваат идентитетот, уредот и нивото на ризик пред да одобрат пристап.