Леонард Коен не е првото име што обично се поврзува со аудиофилски тест-снимки, но неговиот каталог е особено корисен за проценка на карактерот на hi-fi системот. Од интимни акустични аранжмани до погусти студиски продукции и концертни снимки, песните на канадскиот автор нудат различни предизвици за звучниците, засилувачот и слушалките.

Изборот започнува со „The Hills“, од постхумно објавениот албум „Thanks For The Dance“ од 2019 година. Продукцијата, на која работел и неговиот син Адам Коен, ја става длабоката вокална интерпретација во прв план, со нежни придружни вокали, минимален бас и тапани. Подувањето на аранжманот со дувачки инструменти во рефренот е добар тест за раздвојување на слоевите.

„Traveling Light“ од „You Want It Darker“ комбинира родс-пијано, електронски детали, ритам воден од томови и грчко бузуки. Песната покажува дали системот може да задржи јасна структура во едноставен, но текстурно разновиден аранжман.

За проверка на посинтетизираните продукции од деведесеттите е предложена „The Future“. Нејзиниот мрачен звук и бројните ситни детали во аранжманот откриваат колку уверливо опремата ги пренесува текстурите без да ја замати вокалната линија.

„Paper Thin Hotel“, од албумот „Death Of A Ladies’ Man“ од 1977 година, носи блескави високи тонови и слоевита продукција. Таа може да покаже дали високотонците остануваат прецизни и контролирани. „Is This What You Wanted“, пак, со отсечни удари на добош и широко распоредени перкусии, е наменета за проценка на ритмичката прецизност и брзината на системот.

Поспокојните снимки се подеднакво важни. „A Singer Must Die“ гради длабочина преку гитара, гудачи и дувачки инструменти, додека „Avalanche“ се потпира на акустична гитара и драматични гудачки линии. Кај нив до израз доаѓа способноста на системот постепено да ја развива динамиката.

„Sing Another Song, Boys“ е единствената концертна снимка во изборот. Нејзините несовршености, вклучително и дисторзијата на пијаното во поенергичните делови, се корисни за систем што не ги прикрива особеностите на живата изведба.

Листата ја заокружуваат „Famous Blue Raincoat“, со суптилни динамички промени и далечни вокали, и „The Partisan“, чиј оскуден аранжман го става фокусот врз средниот опсег и препознатливиот глас на Коен.