Британската разузнавачка и сајбер-безбедносна агенција GCHQ со години не успева да утврди колку точно преносни уреди за складирање се изгубени од нејзините системи. Во годишниот извештај на Канцеларијата на комесарот за истражни овластувања (IPCO), бројот на исчезнати уреди е опишан како многу значаен, но без прецизна бројка.

Според надзорното тело, GCHQ досега го проценил најголемиот можен број уреди што би можеле да недостигаат, но сè уште нема јасна слика за нивниот точен обем, локација и можноста да бидат вратени. Прашањето им било познато на надлежните во агенцијата уште пред неколку години.

Постои можност дел од уредите да содржат податоци поврзани со Законот за истражни овластувања, рамката што го регулира собирањето и пресретнувањето комуникациски податоци од британските служби. Во извештајот се наведува дека чувствителноста на потенцијалната содржина дополнително ја зголемува потребата од постојан надзор и темелно решавање на проблемот.

GCHQ признава дека претходниот систем за евиденција на преносните медиуми не бил доволно стабилен за ефикасно следење на регистрираните уреди. Агенцијата соопштила дека презела мерки по препораките на IPCO и дека работи на намалување на ризиците поврзани со ваквата опрема.

Како дел од корективните активности, GCHQ почнала дополнителна програма за пронаоѓање на што е можно повеќе исчезнати уреди. До крајот на годината треба да биде воспоставен автоматизиран систем за следење на имотот, по што агенцијата очекува да може да објави попрецизна бројка за изгубените медиуми.

Извештајот на IPCO не се задржува само на исчезнатите уреди. Надзорното тело посочува и загриженост околу ограничувањата за пристап на меѓународни партнери до масовно пресретнати податоци на GCHQ. Иако поголемиот дел од партнерите биле соодветно ограничени, внатрешна проверка открила недоволни механизми кај еден партнер за пристап до материјали поврзани со новинарство.

GCHQ, која има улога слична на американската NSA, е главната британска служба за сигнали-разузнавање и сајбер-безбедност. Случајот покажува дека и кај институции со напредни технички капацитети, основната евиденција на физички носачи на податоци може да остане сериозна безбедносна слабост.