Истражувачи од Технолошкиот универзитет во Делфт развија меки роботски уреди чиј погон се базира на активноста на алги. Наместо мотори, батерии или сложени механички делови, малите роботски раце користат светлина и фотосинтеза за да се свиткаат, затворат и ослободат предмет.

Овие уреди припаѓаат на групата меки биоактуатори, односно конструкции што ја претвораат енергијата во движење со помош на живи клетки. Во овој случај, микроскопски алги се населени на површината на роботската рака, составена од два слоја хидрогел.

Едниот слој реагира на промени на pH-вредноста. Кога алгите се изложени на светлина, тие започнуваат фотосинтеза, при што апсорбираат јаглерод диоксид и фиксираат азот. Така средината околу нив станува побазна, а чувствителниот хидрогел набабрува. Вториот слој не се менува на ист начин, па разликата меѓу нив предизвикува виткање на целата структура.

Во темнина, процесот се менува. Алгите при дишењето испуштаат јаглерод диоксид, средината повторно станува покисела, а хидрогелот се собира. На тој начин роботската рака може да се исправи или да ослободи предмет што претходно го држела.

Малите раце се долги околу три четвртини од инч и се дебели приближно колку кредитна картичка. Истражувачите покажале и верзии со четири прсти, кои се затвораат под светлина. Еден таков фаќач успеал да подигне шуплива метална сфера и да ја пушти кога светлината била исклучена. Друга варијанта, со форма на кука, можела да земе и да остави гумен прстен. Предметите биле многу лесни, со маса далеку под онаа на мала спојница за хартија.

Реакцијата на хемијата почнува релативно брзо: околу 20 секунди по изложувањето на светлина и околу 10 секунди по преминувањето во темнина. Сепак, за значително виткање на хидрогелот се потребни неколку часа.

Тимот смета дека пристапот може да придонесе за поавтономни меки роботи што реагираат на околината. Можни насоки се автоматизирана земјоделска опрема, контрола на течности во лабораториски системи на чип и подводна роботика. Бидејќи алгите не се генетски модифицирани, технологијата нема дел од вообичаените биобезбедносни дилеми поврзани со микробни системи.