Micro USB не е целосно исчезнат од пазарот, но неговото присуство кај нов уред сè почесто е знак дека производителот користи постар или поевтин хардвер. Стандардот е претставен во 2007 година и долго време беше вообичаен кај телефони, Bluetooth-слушалки, е-читачи, батериски светилки и контролери. Денес, сепак, USB-C е значително пораспространет избор.
Најважната разлика е во брзината и полнењето. Micro USB најчесто е ограничен на USB 2.0, односно пренос до 480 Mbps. За споредба, USB 3.0 поддржува до 5 Gbps, а USB4 започнува од 40 Gbps. Разликата нема секогаш да биде клучна за мали датотеки, но станува видлива при префрлање поголема количина содржини.
Уште поизразено е ограничувањето кај напојувањето. Полначите со micro USB ретко испорачуваат повеќе од 7,5 W. USB-C, пак, се користи кај телефони и лаптопи што надминуваат 100 W при брзо полнење, додека уредите што целосно го користат USB Power Delivery стандардот можат да достигнат до 240 W. Не секој производ има потреба од толкава моќност, но USB-C остава далеку повеќе простор за идни потреби.
Практичноста е уште една причина. USB-C е реверзибилен конектор, па кабелот може да се приклучи од двете страни. Кај micro USB е потребно да се внимава на ориентацијата, а пиновите полесно може да се оштетат при погрешно приклучување. Купувањето уред со стар приклучок значи и носење дополнителен кабел, наместо користење на истиот што служи за понови телефони, лаптопи и други додатоци.
Тоа не значи дека постоечките micro USB уреди треба веднаш да се заменат. Кај безжични слушалки со мали батерии, на пример, 7,5 W може да биде доволно за брзо дополнување. Брзината од 480 Mbps исто така е сосема доволна за пренос на датотеки помали од еден гигабајт. Ако уредот и натаму работи добро, неговата замена само поради приклучокот би создала непотребен електронски отпад.
Но при купување нова опрема, USB-C е посигурен избор. Нуди подобра компатибилност, потенцијално подолго корисно траење и помала потреба од посебни кабли и адаптери.