Сопственик на Jeep Cherokee од 1994 година успеал да го оспособи својот автомобил за калифорниските тестови за издувни гасови со самостојно изработен дијагностички систем. Проектот комбинира лаптоп, Arduino Nano и пристап до податоците од стариот компјутер за управување со моторот, познат како ECU.
Cherokee првично не ги минувал тестовите поради преголемо количество азотни оксиди, односно NOx, при одредени брзини. Првиот неуспешен резултат бил при 25 милји на час. По промени во смесата со кислород, состојбата се влошила: возилото не го поминало тестот ниту при 25, ниту при 50 милји на час.
Главниот предизвик бил комуникацијата со електрониката на автомобилот. Jeep користи Chrysler SCI магистрала, која работи со брзина од приближно 7.800 бауди и има електрично инвертиран сигнал во споредба со вообичаените сериски приклучоци. Arduino Nano бил искористен како посредник меѓу шестпинскиот дијагностички приклучок на возилото и современ компјутер.
Првото поврзување овозможило следење само на температурата на течноста за ладење и напонот на батеријата. Потоа системот бил проширен за да собира повеќе податоци од моторот, вклучително и кодови за грешки при возење со брзините на кои возилото паѓало на тестот. Биле испитувани и параметри поврзани со притисокот на горивото.
Во текот на дијагностиката се појавила и погрешна насока, според која моторот работел со 22 проценти повеќе гориво. Таа проценка, сепак, се темелела на податоци од друг модел на автомобил. Собраните мерења од реалните возења помогнале подобро да се насочи решавањето на проблемот со емисиите.
Стариот ECU во Cherokee не поддржувал препрограмирање на фирмверот, бидејќи бил произведен само неколку месеци пред таквата можност да биде достапна. Наместо тоа, во блискиот EEPROM бил внесен сопствен код што се извршувал паралелно со постојниот систем.
Според сопственикот, материјалите за електронскиот дел чинеле најмногу 15 долари, при што самиот микроконтролер чинел околу 3 долари. Тој го објавил проектот како xj-scanner на GitHub, под лиценцата GPLv3.