Google склучи договор со Blue Origin за лансирање мали сателитски центри за податоци во орбитата, како дел од истражувачката програма Project Suncatcher. Првото лансирање е планирано за почетокот на 2029 година, со ракетите New Glenn на Blue Origin.

Проектот предвидува мрежа од меѓусебно поврзани сателити што ќе користат соларна енергија во орбитата. Во секој сателит треба да има серверска опрема со приближен капацитет на еден серверски рек, како и неколку Google Tensor Processing Units, сопствени процесори на Google наменети за машинско учење.

Сателитите би биле поставени во сончево-синхрона орбита, каде што би можеле да го искористат обилното сончево зрачење. Намерата на Google е да испита дали компјутерската инфраструктура може да функционира надвор од Земјата и дали таквиот пристап би можел да се проширува во иднина.

Центрите за податоци на Земјата трошат електрична енергија, зафаќаат простор и имаат потреба од сложени системи за ладење. Орбитата нуди постојан пристап до сончева енергија, но вселенската средина носи и низа технички проблеми што допрва треба да се решат.

Еден од најголемите предизвици е одведувањето топлина. Во вакуумот не функционираат вообичаените начини на разладување, па топлината би морала да се испушта преку цевки и панели. Дополнителен ризик претставува вселенското зрачење, кое може да предизвика промени во бинарните податоци, односно таканаречени „бит-флип“ грешки.

Google веќе испрати прв серверски сателит во ниска Земјина орбита во октомври, но тој може да работи само по 15 минути во еден циклус. Преминот од еден експериментален сателит до голема мрежа би барал години развој и значителни средства.

Трошоците за лансирање се уште една пречка. Дури и ракетите со голем капацитет можат да понесат ограничена количина серверска опрема во споредба со копнените центри за податоци. Воедно, поголем број објекти во орбитата го зголемува ризикот од судири и создавање вселенски отпад.