Пазарот на деловен софтвер забрзано се оддалечува од претплатите по корисник и преминува кон наплата според употреба, хибридни модели и токени. Иако ваквиот пристап на прв поглед изгледа поправеден, бидејќи фирмите би плаќале само за она што навистина го користат, тој носи значително поголема неизвесност во буџетирањето.

Според податоците наведени во анализата на TechRadar Pro, 23 проценти од софтверските добавувачи го смениле главниот ценовен модел во последните две години. Кај водечките алатки, преминот кон потрошувачки или комбинирани тарифи бил поврзан со раст на просечната вредност на договорите од над 50 проценти. Просечниот трошок по корисник, пак, може да порасне до 37 проценти во споредба со класичните лиценци по седиште.

Разликата е во начинот на наплата. Кај претплатата по корисник, компанијата однапред знае колкав е месечниот износ, без разлика на бројот на поединечни активности. Кај моделот според употреба, секоја обработка, автоматизирана задача, извлечен податок или генерирано резиме може да носи дополнителен трошок. Така, поголемото користење на алатките директно ја зголемува сметката.

Преговарањето исто така станува потешко. Просечните попусти кај договорите со потрошувачка се за 30 проценти пониски од оние што се постигнуваат кај лиценците по корисник. Добавувачите можат да посочат дека трошокот може да се намали со помала употреба, но тоа ги става компаниите во незгодна позиција: ограничувањето на користењето може да значи и ограничување на продуктивноста.

Дополнителен проблем се активностите што се извршуваат без директна човечка интервенција. Според анализата, 35 проценти од вкупната потрошувачка доаѓа токму од такви процеси. Поради тоа, годишната варијација на месечните буџети може да порасне од околу 4 проценти кај фиксните претплати на 38 проценти кај потрошувачките модели. Во првите шест месеци по потпишувањето договор, реалните трошоци може да отстапат за повеќе од 15 проценти од првичната процена.

За да избегнат непријатни изненадувања, компаниите треба прецизно да утврдат што претставува наплатлива единица, да постават ограничувања за дополнителна потрошувачка и да договорат ценовни нивоа според обемот. Наместо повремени проверки на договорите, потребни се континуирано следење на употребата и системи за рано предупредување при ненадејни скокови во трошоците.