Почва од која научниците се обиделе целосно да го отстранат животот продолжила да троши кислород и да испушта јаглерод диоксид со години. Наодот отвора прашања дали дел од хемиските реакции што вообичаено ги поврзуваме со клеточниот метаболизам можат да се одвиваат и надвор од живи клетки.

Тимот предводен од биохемичарот Себастиен Фонтен од Францускиот национален институт за земјоделство, храна и животна средина првично сакал да утврди колку јаглерод ослободува самата почва, без придонес од микроорганизми. Примероците биле затворени во херметички садови и изложени на стерилизирачко гама-зрачење.

По третманот, емисиите на јаглерод диоксид нагло се намалиле, но не исчезнале. Набљудувањата под микроскоп не покажале знаци на живот, а понатамошните проверки откриле клетки без ДНК и РНК, што укажува дека биле мртви. Истражувачите дополнително примениле повисоко зрачење, притисок и топлина, но активноста продолжила со месеци.

Во подолг експеримент, два сета озрачени примероци биле следени шест години. Едниот сет содржел обична почва, а во другиот била додадена глукоза. Во двата случаи, стапката на ослободување јаглерод диоксид постепено се намалувала, но била измерлива и по 1.606 и 2.442 дена. Примероците со глукоза ослободувале повеќе јаглерод диоксид.

Тимот забележал и електрична струја во стар озрачен примерок почва, значително посилна од контролна поставка со солена вода. Тоа се толкува како знак за пренос на електрони, процес важен за реакции поврзани со разградување на органски молекули во присуство на кислород.

Во претпечатена студија од 2025 година, истражувачите пријавиле дека во стерилна почва пронашле четири од осумте меѓупроизводи поврзани со Кребсовиот циклус. Минералите во почвата, особено железните и алуминиумските оксиди, може да придонесуваат како катализатори за такви реакции.

Сепак, објаснувањето не е конечно. Дел од научниците сметаат дека ензими ослободени од уништените клетки можеби останале активни и ја поттикнувале хемијата. Авторите посочуваат дека активноста на ензимите надвор од клетките брзо опаѓа и дека не е познат ензим што би опстанал шест години. За целосен одговор ќе треба да се отстранат и ензимите без да се измени самата структура на почвата.