Sony во 1982 година го пушти во продажба CDP-101, првиот аудио CD-плеер наменет за потрошувачите. Уредот прво пристигна на јапонскиот пазар, со цена од 168.000 јени. Според денешниот курс тоа изнесува околу 1.060 долари, а кога ќе се пресмета инфлацијата, вредноста би била приближно 3.700 долари.
Компакт-дискот требаше да има пошироко лансирање на 1 октомври 1982 година, но партнерот Philips сè уште не бил подготвен со својот CD100. Поради тоа, Sony се согласил првата продажба да остане ограничена на Јапонија. Купувачите во САД и Европа добиле можност да набават CD-плеери шест месеци подоцна, во март 1983 година.
Во времето на појавата на CDP-101, домашните аудиосистеми главно се потпираа на винилни плочи и компактни аудиокасети. И двата формати носеа свои ограничувања: винилот беше чувствителен на прашина, гребнатини, искривување и трошење, додека квалитетот на касетите често варирал.
CD-технологијата ветуваше поинаков пристап. Дигитално запишаната музика се читаше со ласер, без механички контакт со површината на дискот, а корисниците можеа брзо да изберат песна, да прескокнат нумера или повторно да ја пуштат. Сепак, високата цена на плеерите и малиот избор на изданија значеа дека масовното прифаќање не дошло веднаш.
Sony обезбедил 50 CD-албуми за јапонското деби на CDP-101. Интересно, западното лансирање било придружено со само 16 изданија. Дури во средината на осумдесеттите, со поевтини плеери и повеќе дигитално снимени албуми, CD-то се етаблирало како вообичаен дел од hi-fi системите.
Ниту првиот модел не бил без компромиси. CDP-101 користел еден дигитално-аналоген конвертор за левиот и десниот канал, поради високата цена на ваквите компоненти. Без соодветно sample-and-hold коло, двата стерео канали биле временски поместени за околу 11 микросекунди.
CD-погонот подоцна отвори пат и кон мултимедијалните компјутери, иако CD-ROM уредите станаа вообичаени дури во раните до средината на деведесеттите години.