Технолошката индустрија сè почесто го користи терминот forward-deployed engineer, односно инженер кој работи директно во средината на клиентот за брзо да изгради и примени ново решение. Иако моделот денес се претставува како нов тренд, голем дел од компаниите од областа на ИТ услугите велат дека сличен пристап користат со години.

Терминот потекнува од Palantir. Главниот технолошки директор Шјам Санкар наведува дека го вовел во 2007 година, по разговор со извршниот директор Алекс Карп за начинот на кој функционираат француските ресторани. Идејата била инженерите да не останат одвоени од корисникот и само да испорачуваат софтвер, туку да го разбираат конкретниот проблем и да учествуваат во неговото решавање на самото место.

Кај овој модел, инженерите не се секогаш ангажираат за однапред строго дефиниран проект. Наместо тоа, добиваат задача да создадат вредност со нова технологија, со простор самостојно да го одредат патот до решението. Според застапниците на пристапот, тоа овозможува побрзо тестирање, развој и приспособување на производите кон реалните работни процеси на клиентите.

Компанијата DoIT, која нуди услуги за следење на облачни системи, соопшти дека практикува ваков тип ангажман уште од 2011 година. Сепак, називот forward-deployed engineer го усвоила дури кон крајот на 2025 година, кога ја преименувала својата практика Customer Reliability Engineering.

Големите облачни компании исто така го засилуваат овој пристап. AWS во јуни објави посебна организација за forward-deployed инженери и фонд од една милијарда долари. Microsoft во јули претстави програма вредна 2,5 милијарди долари, која ја опишува како поширок пристап од класичниот FDE модел.

AWS потсетува дека уште во 2017 година имал тим наречен ML Solutions Lab, преку кој на клиентите им позајмувал стручњаци за изградба на почетни решенија. Таквите улоги претходно се нарекувале и resident architect, resident scientist или secondment.

Аналитичарите од Gartner и Forrester сметаат дека вградените инженери можат да го забрзаат усвојувањето на сложени платформи, бидејќи имаат подлабок пристап до системите на клиентот и до кодот на добавувачот. Но, тие предупредуваат и на ризици: зависност од еден добавувач, безбедносни и податочни изложености, технички долг и слабеење на внатрешните тимови ако знаењето не се пренесува на клиентот.